غزل ۱۷۲۴ - سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

سیاه روی عقیق از جدایی یمن است
کبود چهره یوسف ز دوری وطن است ۱

ز پرتو دل روشن چو شمع در فانوس
همیشه خلوت من در میان انجمن است ۲

ز تهمت است چه اندیشه پاکدامن را؟
که صبح صادق یوسف ز چاک پیرهن است ۳

اگر حیات ابد خواهی از سخن مگذر
که آب خضر نهان در سیاهی سخن است ۴

ز مرگ، روز هنرور نمی شود تاریک
که برق تیشه چراغ مزار کوهکن است ۵

برون میار سر از کنج خامشی زنهار
که در گداز بود شمع تا در انجمن است ۶

سفینه اش به سلامت نمی رسد به کنار
به چار موجه صحبت دلی که ممتحن است ۷

ز بس که مرده دل افتاده ای نمی بینی
که چهره تو ز موی سفید در کفن است ۸

به آب خضر تسلی نمی شود صائب
دهان سوخته جانی که تشنه سخن است ۹