غزل ۱۷۲۱ - به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

به غیر دل همه عالم سراب حرمان است
ز کعبه روی به هر سو کنی بیابان است ۱

ز فکر رزق، جهان یک دل پریشان است
خمیر مایه غم ها همین غم نان است ۲

مپرس حال دل بیقرار از عاشق
که در صدف نبود گوهری که غلطان است ۳

به سیم و زر نشود بی زبانه آتش حرص
که شمع در لگن زر همان گدازان است ۴

حضور کنج قناعت ندیده کی داند
که روی دست سلیمان به مور زندان است ۵

به پیش پا نبود چشم سرفرازان را
بلند و پست زمین پیش چرخ یکسان است ۶

ز بخت تیره ندارد ملال روشندل
که برق در ته ابر سیاه خندان است ۷

(ترا به وادی مشرب گذر نیفتاده است
وگرنه کعبه دل نیز خوش بیابان است) ۸

(مخور فریب صلاح توانگران زنهار
که روزه داشتن سفله، صرفه نان است) ۹

مدار دست ز دامان بیخودی صائب
که در بهشت بود دیده ای که حیران است ۱۰