این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند رنج، عشق، ایمان، و جهانبینی میپردازد. شاعر از دردها و دغدغههای درونی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند رهایی از تعلقات، ارزش ایمان، و فریبندگی دنیا اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و دغدغههای وجودی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۱۷۱۹ - ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است
ز چشم شیر، نیستان من چراغان است ۱
دلی که نقش تعلق به خود نمی گیرد
اگر به دست فتد، خاتم سلیمان است ۲
پیاله ای که ترا وا رهاند از هستی
اگر به هر دو جهان می دهند، ارزان است ۳
شکسته دل نتوان کرد خردسالان را
وگرنه شهر به دیوانه تو زندان است ۴
گرفته است غم آب و دانه روی زمین
ز فکر رزق، جهان یک دل پریشان است ۵
کباب مست مرا بی نمک به بزم آرید
پیاله تا به لبش می رسد، نمکدان است ۶
کباب سوخته را اشک نیست، حیرانم
که چون ز خون دل من جهان گلستان است ۷
درین بساط، چراغی که از نسیم فنا
به جان خویش نلرزد چراغ ایمان است ۸
ز پاس شرم تو تن داده ام به بند لباس
وگرنه حلقه فتراک من گریبان است ۹
مریز آب رخ خود برای نان صائب
که آبرو چو شود جمع، آب حیوان است ۱۰
به چرب نرمی دشمن مرو ز ره صائب
که دام مکر درین خاک نرم پنهان است ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.