این شعر از صائب تبریزی با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، گذر زمان، رنجهای عاشقانه و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر با بهرهگیری از عناصر طبیعی مانند بهار، دریا، موج و باد، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۷۱۶ - قماش چهره یار از بهار معلوم است
که روی کار، هم از پشت کار معلوم است ۱
ز جسم خاکی ما شور عشق بتوان دید
نفس کشیدن بحر از کنار معلوم است ۲
ز نبض موج توان یافت حال دریا را
غم من از مژه اشکبار معلوم است ۳
ز تیغ وعده خلافی به خون نشاندن من
ز خاک رهگذر انتظار معلوم است ۴
ز سایه پر و بال هما که در گذرست
زوال دولت ناپایدار معلوم است ۵
اگر چه گریه فرو می خورد، ز روی صدف
طراوت گهر آبدار معلوم است ۶
ز سایه تو سر من به آفتاب رسید
وگرنه قدر من خاکسار معلوم است ۷
ز سادگی است درین خاکدان اقامت ما
وگرنه حاصل این شوره زار معلوم است ۸
ز روزگار جوانی تمتعی بردار
سبک رکابی باد بهار معلوم است ۹
برو طبیب، که جان دادن من از غم دوست
ز رنگ باختن غمگسار معلوم است ۱۰
ز آه و ناله توان یافت سوز هر دل را
عیار شعله زدود و شرار معلوم است ۱۱
برون میار دل روشن از بغل صائب
رواج آینه در زنگبار معلوم است ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.