غزل ۲۷۶۶ - ای‌ بی‌تو محال جان فزایی

ای‌ بی‌تو مُحالْ جانْ فَزایی
وِیْ در دل و جانِ ما، کجایی؟ ۱

گَر نیم شبی زنان و گویان
سَرمَست زِ کویِ ما دَرآیی ۲

جان پیش کَشیم و جان چه باشد؟
آخِر نه تو جانِ جانِ مایی؟ ۳

در بامِ فَلَک دَراُفتَد آتش
گَر بر سَرِ بامِ خود بَرآیی ۴

با رویِ تو کیست قُرصِ خورشید؟
تا لاف زَنَد زِ روشنایی ۵

هم چَشمی و هم چراغْ ما را
هم دَفْعِ بَلا و هم بَلایی ۶

در دیدهٔ ناامید هر دَم
ای دیدهٔ دلْ چه می‌نِمایی؟ ۷

ای بُلبُلِ مَست از فَغانَت
می‌آید بویِ آشنایی ۸

می‌نال، که ناله مَرهَم آمد
بر زَخمِ جِراحَتِ جُدایی ۹

تا کشف شود زِ نالهٔ تو
چیزی زِ حقیقتِ خدایی ۱۰