این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای پیچیده، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، دوری و وصال میپردازد. شاعر از تاریکی زلف معشوق، نزدیکی گناه لب او به توبه، و سختیهای راه عشق سخن میگوید و در نهایت به امید وصال اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارد.
غزل ۱۶۹۹ - اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است
ز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است ۱
ز قرب سیمبران با نگاه دور بساز
که رشته را ز گهر بهره رنج باریک است ۲
ز خود برآمدگان زود می رسند به کام
به بوی پیرهن این راه دور نزدیک است ۳
ز نقش پای تو چون مهر خیره گردد چشم
فسانه ای است که پای چراغ تاریک است ۴
نماز شام شود ساقط از سحرخیزان
شب وصال تو از بس به صبح نزدیک است! ۵
اگر به فکر میانش فتاده ای صائب
مپوش چشم چو سوزن که راه باریک است ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.