شاعر در این متن عاشقانه، از عشق و شیفتگی به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که حتی تماشای خط یار و ذکر خاطراتش برای او کافی است. او از عشق بیقید و شرط، صبر و انتظار، و عبرتگیری از روزگار میگوید و نشان میدهد که به هیچ ناز و نعمتی جز عشق نیاز ندارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات نیاز به درک بالاتری از ادبیات و تجربه زندگی دارند.
غزل ۱۶۹۰ - مرا ز دور تماشای خط یار بس است
که برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است ۱
ز حسن، دعوی خون نیست شیوه عاشق
که خونبهای حنا، پای بوس یار بس است ۲
نظر به ناز و نعیم وصال نیست مرا
که مزدکار من از عشق، ذوق کار بس است ۳
مرا ملاحظه از ترکتاز گردون نیست
که خاکساری من، گرد من حصار بس است ۴
قدم به کلبه من رنجه گو نسازد یار
مرا ز وعده او، ذوق انتظار بس است ۵
شکار اگر چه درین پهن دشت بسیارست
مرا گرفتن عبرت ز روزگار بس است ۶
برای زیر و زبر کردن بنای شکیب
سبک عنانی آن زلف تابدار بس است ۷
لوای همت عالی ز نه سپهر گذشت
پی شکستن این قلب، یک سوار بس است ۸
درین بساط، من تیره بخت را صائب
چو داغ لاله ز خون جگر حصار بس است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.