این متن شعری است که به زیباییهای زندگی، عشق، و مستی معنوی اشاره دارد. از عناصری مانند موسیقی، نور، و شراب به عنوان نمادهایی برای تجربیات عمیق انسانی استفاده شده است. شاعر از مفاهیمی مانند توکل به خدا، زیبایی، و مستی به عنوان راهی برای درک حقایق زندگی سخن میگوید.
متن شامل مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مستی و مفاهیم عمیق عشق نیاز به درک و بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۶۸۷ - صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست
کمند عشرت رم کرده رشته سازست ۱
فروغ نور تجلی به طور می گوید
که کار مردم بی دست و پا خداسازست ۲
تو صاف کرده مده پشت خویش بر دیوار
که حسن، تشنه آیینه نظربازست ۳
به خاک پای خم و گردش پیاله قسم
که تازیانه گلگون می، رگ سازست ۴
ز جام حافظ شیراز مست گردیده است
کلام صائب ازان رو شراب شیرازست ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.