این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر اهمیت توجه و بیداری در زندگی تأکید دارد. شاعر از غفلت و پیامدهای آن میگوید و به مفاهیمی مانند عشق، رضا، درد و اثرگذاری اشاره میکند. همچنین، از نمادهایی مانند بلبل، گل، گوهر و خار برای بیان مفاهیم عمیق استفاده شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۶۸۲ - مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست
که تخم دوزخ عالم گداز یک شررست ۱
میان خرمن گل غوطه چون تواند زد؟
هنوز بلبل ما در حجاب بال و پرست ۲
به قرب ظاهری از وصل فیض نتوان برد
بیاض چشم صدف از ندیدن گهرست ۳
شکفته باش که در حلقه رضاکیشان
جبین گشاده چو افتاد از بلا سپرست ۴
نفس درازی بلبل دلیل بیدردی است
که در جگر شکند ناله ای که با اثرست ۵
ز حرف سخت ندارند باک بی ثمران
که سنگ را سر پیوند نخل بارورست ۶
مریز خار به راه من ای سیاه درون
که خون در آبله اهل درد نیشترست ۷
فغان که رشته بی پا و سر نمی داند
که آب و رنگ و جودش ز پرتو گهرست ۸
اگر چه عشق فتاده است لامکان پرواز
خیال صائب ما را بلندی دگرست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.