این متن شعری است که به موضوعاتی مانند بخیلدوستی، خطرات ثروت، پاکی و ارزشهای اخلاقی، عشق و از دست دادن عزیزان، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از زبان استعاره و تشبیه برای بیان مفاهیم عمیق استفاده کرده است.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۶۷۹ - ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست
علاقه تو به دستار بیشتر ز سرست ۱
خطر به قدر فزونی است مالداران را
که خون فاسد، آهن ربای نیشترست ۲
مریز پیش بخیل آب روی خود زنهار
که آب تیشه سزاوار نخل بی ثمرست ۳
زمین پاک بود کهربای دانه پاک
صدف ز پاکی دامن همیشه پرگهرست ۴
ز آفتاب نگردد به رنگ و بو غافل
درین ریاض چو شبنم کسی که دیده ورست ۵
ترا ز داغ عزیزان رفته نیست خبر
وگرنه لاله این باغ، پاره جگرست ۶
زبان شکوه ندارم ز خاکساریها
چگونه سبز شود دانه ای که پی سپرست؟ ۷
درآ به عالم بی انقلاب بیرنگی
که ماهتاب و کتان همچو شیر با شکرست ۸
یکی هزار شد از سینه بیقراری دل
به مرغ وحشی ما آشیانه بال و پرست ۹
ز پرده سوزی شب، صبح شد گریبان چاک
عدوی پرده خویش است هر که پرده درست ۱۰
به مرگ باز نمانند سالکان ز طلب
میان ره نکند خواب هر که دیده ورست ۱۱
می رسیده ز خم جلوه می کند در جام
نهفته های پدر جمله ظاهر از پسرست ۱۲
به قدر پاس ادب فیض می رساند حسن
که جای بهله کوتاه دست، بر کمرست ۱۳
ز دلشکستگی خود غمین مشو صائب
که شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.