این متن شعری است که به موضوعاتی مانند عشق، نماز، روز قیامت و بیثباتی دنیا میپردازد. شاعر از حضور خاطر در نماز، عشق و سفر معنوی، بیثمری برخی افراد در زندگی و رسیدن روز جزا سخن میگوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در متن برای درک و فهم نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۱۶۷۷ - حضور خاطر اگر در نماز معتبرست
امید ما به نماز نکرده بیشترست ۱
به گرمی جگر ما دل که خواهد سوخت؟
درین بساط که خورشید آتشین جگرم ۲
شرر به آتش و شبنم به بوستان برگشت
حضور خاطر عاشق هنوز در سفرست ۳
ز دار و گیر خزان و بهار آسوده است
چو سرو هر که درین روزگار بی ثمرست ۴
حباب کسب هوا می کند ز بی بصری
درین محیط که کشتی نوح در خطرست ۵
دمید صبح قیامت، رسید روز جزا
هنوز صائب مغرور مست و بیخبرست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.