این شعر عاشقانه و عرفانی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به توصیف عشق و علاقهی عمیق شاعر به معشوق میپردازد. شاعر از صبر و استقامت، زیباییهای معشوق، و درد عشق سخن میگوید و در نهایت به قناعت و رضایت در عشق اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۱۶۷۱ - بنای صبر که همسنگ کوه الوندست
به یک اشاره موی میان او بندست ۱
کجا ز دامن این دشت می تواند رفت؟
ز چشم آهو، مجنون ما نظر بندست ۲
به یک اشاره گره می گشاید از ابرو
فغان که بند قبای تو سست پیوندست ۳
قسم به مصحف خط غبار عارض تو
که پیش خط دلم از زلف بیشتر بندست ۴
گلوی خامه ز وصفش چو شمع می سوزد
چه چاشنی است که با آن دهان چو قندست ۵
به توتیا نکنم چشم التفات سیاه
به خاک پای تو چشمی که آرزومندست ۶
تلاش بوسه نداریم چون هوسناکان
نگاه ما به نگاهی ز دور خرسندست ۷
به پاره دل و لخت جگر قناعت کن
که نان خلق گلوگیرتر ز سوگندست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.