این متن شعری است که به موضوعاتی مانند سادگی، رنج والدین، صداقت، غم و شادی، فریبندگی ظواهر، و تقدیر میپردازد. شاعر از زندگی، روابط انسانی و تجربیات تلخ و شیرین آن سخن میگوید و بر اهمیت درک عمیقتر از ظواهر تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج، فریب و تقدیر ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۶۶۹ - ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست
که مادر و پدر غم، وجود فرزندست ۱
دل درستی اگر هست آفرینش را
همان دل است که فارغ ز خویش و پیوندست ۲
شب آنچه مردم غافل ستاره می دانند
ز آتش جگر ما شراره ای چندست ۳
سخن شمرده و سنجیده گوی بی سوگند
که شاهد سخنان دروغ، سوگندست ۴
به زیر خاک، غنی را به مردم درویش
اگر زیادتیی هست، حسرتی چندست ۵
به شوربختی ازان دل نهاده ام که نمک
برای تلخی بادام بهتر از قندست ۶
مرا به حلقه صحبت مخوان ز تنهایی
که نخل خوش ثمر من غنی ز پیوندست ۷
مخور فریب شکرخند عیش چون طفلان
که روی صبح به خون شسته شکرخندست ۸
به عشرت ابدی برده است پی صائب
به قسمت ازلی هر دلی که خرسندست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.