این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شعری مانند سوختن، شرم، و طبیعت، به بیان احساسات عمیق شاعر درباره رنج، عشق، و ناامیدی میپردازد. شاعر از سوختن در راه عشق، تهمتها، و غمهای زندگی سخن میگوید و از بیاعتمادی به دنیا و مردم شکایت میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و رنج نیاز به بلوغ فکری برای درک دارند.
غزل ۱۶۴۷ - ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت
فغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت ۱
گذشت پرتو روی تو بر بساط چمن
عقیق لاله و گل در دهان شبنم سوخت ۲
بس است سوختن خارزار تهمت را
به نور چهره چراغی که شرم مریم سوخت ۳
ز حد گذشت چو باران، ز برق کمتر نیست
بهار و باغ من از گریه دمادم سوخت ۴
ز چرب نرمی بدباطنان ز راه مرو
که داغهای من از چشم نرم مرهم سوخت ۵
ز انقلاب جهان زینهار امن مباش
که شمع سور مکرر برای ماتم سوخت ۶
دل گرفته ما را به حال خود بگذار
که در گشودن این غنچه صبح را دم سوخت ۷
ز چشم خیره تردامنان مشو ایمن
که گل به آتش سوزان ز چشم شبنم سوخت ۸
همان ز خنده بیجا به مرگ خویش نشست
اگر چه برق فنا خانمان عالم سوخت ۹
همان چراغ مرا نیست روشنی صائب
اگر چه از نفس گرم من دو عالم سوخت ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.