این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، دلتنگی، جستجوی معنوی و رهایی از تعلقات دنیوی میپردازد. شاعر از عناصری مانند چشم، مو، ابرو، آتش، می و محراب برای بیان احساسات خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۶۳۹ - ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت
جوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت ۱
طاق ابروی تو شد زرد ز دود دل من
آتش از سینه قندیل به محراب گرفت ۲
می کند شیشه می جلوه فانوس امشب
آتش از لعل که یارب به می ناب گرفت؟ ۳
خنده صبح قیامت نکند بیدارش
هر که را حیرت روی تو رگ خواب گرفت ۴
نیست در خانه خرابی کسی از ما در پیش
گرد ویرانی ما راه به سیلاب گرفت ۵
ره به اسرار نهان از دل روشن بردیم
دزد خود را دل ما در شب مهتاب گرفت ۶
کعبه و بتکده را سنگ نشان می گیرد
هر که را شوق عنان دل بیتاب گرفت ۷
شد ولی نعمت ارباب تجرد صائب
هر که در راه طلب ترک خور و خواب گرفت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.