این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذبههای معنوی سخن میگوید. او تفاوت بین دنیای مادی و معنوی را بیان میکند و به این اشاره دارد که در دنیای مادی خطا و ناکامی وجود دارد، اما در دنیای معنوی همه چیز عطا و بخشش است. شاعر همچنین به داستانهای قرآنی مانند ایوب و یعقوب اشاره میکند تا مفاهیم رنج، شفا، و بینش معنوی را بیان کند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از داستانهای قرآنی و مفاهیم پیچیدهتر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی فرهنگی دارد.
غزل ۲۷۵۹ - گویم سخن لب تو، یا نی؟
ای لَعْلِ لبِ تو را بَها نی ۱
ای گفتهٔ ما غُلامِ آن دَم
کان جا هَمِگی توییّ و ما نی ۲
این جا که مَنَم، به جُز خَطا نی
و آن جا که تویی، به جُز عَطا نی ۳
این جا گفتن زِ رویِ جسم است
وان جا همه هستی است جا نی ۴
سَیّاره هَمیرَوَند پا نی
صد مَشکْ رَوانه و سَقا نی ۵
رَنْجورانند هَمچو اَیّوب
دریافته صِحَّت و دَوا نی ۶
بیچَشمانند هَمچو یَعقوب
بینا شُده چَشم و توتیا نی ۷
رَهْ پویانند هَمچو ماهی
بینَند طَریقهها ضیا نی ۸
از رَشکِ تو من دَهان بِبَستَم
شَرحِ تو رَسَد به مُنْتَها؟ نی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.