غزل ۱۶۲۶ - پشت آیینه بود پرده مستوری زشت

پشت آیینه بود پرده مستوری زشت
زاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت ۱

اختر ما ز سیه روزی طالع داغ است
دیده شور خورد خون جگر از رخ زشت ۲

عشق تردست تو دهقان غریبی است که تخم
تا نشد سوخته، در مزرع امید نکشت ۳

چند از چرخ بلا زاید و بردارد خاک؟
تا کی این حامله فتنه بود بر سر خشت؟ ۴

هر که قالب تهی از جلوه قد تو کند
راست چون سرو برندش به خیابان بهشت ۵

آن که بر خرمن ما سوختگان آتش زد
دانه خال تو بر آتش یاقوت برشت ۶

مهر برداشت ز لب، صبح قیامت خندید
پرده افکند ز رخ، در پس در ماند بهشت ۷

بی تکلف، غزل صائب شیرین سخن است
غزلی را که توان با غزل خواجه نوشت ۸