غزل ۱۶۲۲ - دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت
راه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت ۱

آن که گریان به سر خاک من آمد چون شمع
کاش در زندگی از خاک مرا برمی داشت ۲

دل بی حوصله سرشار ز می می گردید
چون سبو دست طلب گر به ته سر می داشت ۳

می توانستم ازان لب، دهنی شیرین کرد
خال اگر چشم ازان کنج دهن برمی داشت ۴

گر به همیان زر افزوده شدی طول حیات
زندگی بیش ز درویش، توانگر می داشت ۵

اگر آیینه نمی بود ز روشن گهران
که چراغی به سر خاک سکندر می داشت؟ ۶

صورتی داشت فکندن به زمین حرف مرا
اگر آن آینه رو طوطی دیگر می داشت ۷

نتوان کند دل از صورت شیرین، ور نه
کوه را ناله فرهاد ز جا برمی داشت ۸

همه را در سر و کار تو به رغبت می کرد
صائب دلشده گر صد دل دیگر می داشت ۹