غزل ۱۶۱۶ - بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت

بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت
خم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت ۱

این زمان بر سر هر فاخته ای می لرزد
آن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت ۲

لب ساغر به مذاقم نمکین می آید
چشم شور که خم اندر خم این مینا داشت؟ ۳

بی جراحت کسی از مرحله عشق نرفت
تیغ الماس به کف سبزه این صحرا داشت ۴

رنگ ناسور ز آیینه داغم نزدود
پنبه هر چند درین کار ید بیضا داشت ۵

صائب آن عهد کجا رفت که از سوختگان
داغ او گوشه چشمی به من شیدا داشت؟ ۶