این متن شعری است که از مضامینی مانند عشق، صبر، رنج، سکوت و ظلم صحبت میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شعری مانند چشم مخمور، سرمه، برق و خرمن، احساسات عمیق و تجربیات انسانی را بیان میکند. همچنین، تأکید بر ارزش سکوت و دانستن زمان خاموشی به عنوان یک فضیلت از دیگر درونمایههای این شعر است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند رنج و ستم نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک مناسب دارد.
غزل ۱۶۱۲ - چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیست
سرمه در چشم کم از داروی بیهوشی نیست ۱
سخن تلخی اگر می گذرانی مردی
دعوی حوصله تنها به قدح نوشی نیست ۲
خوشه ما به دهن دانه آتش دارد
برق با خرمن ما مرد هم آغوشی نیست ۳
دست تکلیف مکن در کمرم ای رضوان
سبزه باغچه خلد، بناگوشی نیست ۴
می توان یافت ز عنوان جبین مضمون را
هیچ علمی چو زبان دانی خاموشی نیست ۵
در دیار ستم از نامه صد پاره ما
جای در رخنه دیوار فراموشی نیست ۶
دردسر تا نکشی صائب ازین بیخبران
گوشه ای امن تر از عالم خاموشی نیست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.