این شعر عاشقانه و فلسفی به زیباییهای معشوق و مفاهیم عمیق انسانی مانند عشق، فقر و ارزشهای اخلاقی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند مقایسه خط مشکین معشوق با خط قرآن و خال او با نقطه در دایره امکان، بر بینظیر بودن معشوق تأکید میکند. همچنین، به موضوعاتی مانند اهمیت انصاف، ارزش واقعی انسانها و گنج فقر اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۶۰۱ - آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیست
نقطه چون خال تو در دایره امکان نیست ۱
محک آدمیان چهره گندم گون است
دست رد هر که بر این رنگ زند انسان نیست ۲
دید تا قامت موزون ترا سرو سهی
داد انصاف که بالاتر ازین امکان نیست ۳
می توان دید ز سیما گهر هر کس را
چیست در سینه مکتوب که در عنوان نیست؟ ۴
چه زر و سیم که در فقر نکردیم تلف
فقر گنجی است که در زیر زمین پنهان نیست ۵
کف خاکستر صائب چه بلندی گیرد؟
سرمه را منزلت خاک در اصفاهان نیست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.