این متن شعری است که مضامینی مانند عشق، رنج، تقدیر، ناامیدی و فلسفه زندگی را در بر میگیرد. شاعر از ناپایداری شادی، ناتوانی انسان در برابر تقدیر، عشق بیقید و شرط و رنجهای وجودی سخن میگوید.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفکر و تجربه زندگی برای درک بهتر دارند.
غزل ۱۵۹۷ - شادی هر که زیادست ز غم، کامل نیست
هر که را خرج ز دخل است فزون، عاقل نیست ۱
دل گردون متأثر نشد از گریه ما
گنه تخم چه باشد چو زمین قابل نیست؟ ۲
عاشق آن است که سر بر قدم دار نهد
میوه تا در گرو شاخ بود کامل نیست ۳
طالع حلقه زلف تو کبابم دارد
کز تماشای تو یک چشم زدن غافل نیست ۴
رشته نسبت بی پا و سران همتاب است
گرهی نیست به زلفش که مرا در دل نیست ۵
سیل ویرانه ام، آرام نمی دانم چیست
هیچ سنگی به ره من بتر از منزل نیست ۶
جوش عشق است که در ظرف نگنجد، ورنه
ساغر بحر زیاد از دهن ساحل نیست ۷
خطر قلزم هستی، گل خودکامیهاست
نیست یک موج که در بحر رضا ساحل نیست ۸
گرد هستی اگر از پیش نظر برخیزد
رهروی نیست درین راه که در منزل نیست ۹
چند صائب جگر خود خوری از فکر سخن؟
جز دل چاک، قلم را ز سخن حاصل نیست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.