این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و یأس شاعر از عدم یافتن نشانهای از عشق و محبت در جهان است. او از فقدان عشق حقیقی، سردرگمی در زندگی، و تاریکیهای روحی خود مینویسد و اشاره میکند که حتی در میان رنجها، امید و نوری وجود ندارد. شاعر از زبان اهل دل نیز انتقاد میکند و معتقد است که آنچه باقی مانده، تنها ادعاهای بیپایه است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، مضامین یأس و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۱۵۹۳ - آه کز اهل محبت اثری پیدا نیست
زآنهمه سوخته جانان شرری پیدا نیست ۱
نه ز آغاز خبر دارم و نه از انجام
منزل دور مرا پا و سری پیدا نیست ۲
لاله ها را ز سر داغ سیاهی برخاست
شب ما سوختگان را سحری پیدا نیست ۳
یوسف از چاه برون آمد و عنقا از قاف
از دل گمشده ما اثری پیدا نیست ۴
مگر از روزنه دل نفسی راست کنیم
ورنه زین خانه تاریک دری پیدا نیست ۵
بجز از آبله پا که کنندش پامال
در همه روی زمین دیده وری پیدا نیست ۶
ز اهل دل آنچه به جا مانده زبان لاف است
همه برگ است بر این نخل بری پیدا نیست ۷
بر میاور ز صدف گوهر خود را صائب
که درین دایره صاحب نظری پیدا نیست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.