این شعر عرفانی و عاشقانه، با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، مستی، و رازآلودگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند می، گل، پروانه، و بلبل برای بیان احساسات عمیق و رمزآلود استفاده کرده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعارههای شراب و مستی نیاز به درک ادبی بالاتری دارد.
غزل ۱۵۸۹ - جگر لاله سیه مست ز میخانه کیست
مستی نرگس مخمور ز پیمانه کیست؟ ۱
باده حوصله پرداز لب و چشم بتان
نیست از سلسله تاک، ز میخانه کیست؟ ۲
عشق را راه سخن نیست در آن خلوت خاص
چشم مست تو گرانخواب ز افسانه کیست؟ ۳
نیست بر مهره گل، دیده بالغ نظران
رقص این نه صدف از گوهر یکدانه کیست؟ ۴
نه به پروانه توجه، نه به بلبل دارد
هیچ معلوم نگردید که جانانه کیست ۵
می توان یافت ز گردی که بر افلاک رود
که گذار تو، به سر وقت که و خانه کیست ۶
آب رحم از دل سنگین فلک می جوشد
برق رخسار تو مهمان سیه خانه کیست؟ ۷
زان تغافل که به لیلی دل مجنون دارد
دوربینان همه دانند که دیوانه کیست ۸
ز آستین پر و بالی که به شمع افشاند
روشن است این که دل سوخته پروانه کیست ۹
نیست چون مهره افلاک ز سیرش آرام
تا دل پاره ما سبحه صد دانه کیست ۱۰
شد ز فریاد تو صائب جگر سنگ کباب
دل نالان تو ناقوس صنمخانه کیست؟ ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.