این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیبایی رابطه بین عشق، خیال و واقعیت را با استفاده از استعارههای آینه، نقاشی و صورتبندی بیان میکند. شاعر از نقش بستن تصویر معشوق در دل و جان سخن میگوید و به تأثیر عشق و قضا و قدر در شکلگیری این تصاویر اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی فاخر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
غزل ۱۵۷۷ - نقش روی تو در آیینه جان صورت بست
آنچه می خواستم از غیب همان صورت بست ۱
صحبت آینه و عکس بود پا به رکاب
در دل و دیده خیال تو چسان صورت بست؟ ۲
از سر کلک قضا نقطه اول که چکید
زان سیاهی دل و چشم نگران صورت بست ۳
عشق ازان برق که در خرمن آدم افکند
از دخانش فلک گرم عنان صورت بست ۴
حسن تا پرده ز رخساره گلرنگ گرفت
عشق با دیده خونابه فشان صورت بست ۵
صورت هر چه درین نشأه دل از خلق گرفت
روی ازین نشأه چو گرداند همان صورت بست ۶
صورت حال من از خامه نقاش بپرس
نقش بیچاره چه داند که چسان صورت بست؟ ۷
پیش ازین فکر همه صورت بی معنی بود
معنی از خامه صائب به جهان صورت بست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.