غزل ۱۵۷۵ - سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی است

سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی است
حاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است ۱

فرد شو فرد ز مردم که فتوحات جهان
یک قلم جمع به زیر علم تنهایی است ۲

لازم تیر هوایی است جدایی ز هدف
به مقامی نرسد هر که دلش هر جایی است ۳

پیش احمق نه ز عجزست مرا خاموشی
طرف بحث به نادان نشدن دانایی است ۴

لنگر من سبک از شورش طوفان نود
که به امید خطر کشتی من دریایی است ۵

دل روشن ز غم روی زمین فارغ نیست
زردی چهره خورشید ز روشن رایی است ۶

هر که صائب دل خود داد به آهو چشمی
گر چه در کوچه و بازار بود صحرایی است ۷