غزل ۲۷۵۰ - ای جان و جهان چه می‌گریزی؟

ای جان و جهان چه می‌گُریزی؟
وِیْ فَخْرِ شَهان چه می‌گُریزی؟ ۱

ما را به چه کار می‌فرستی؟
پنهانْ پنهان، چه می‌گُریزی؟ ۲

چون تیر رَویّ و بازآیی
این دَمْ زِ کَمان، چه می‌گُریزی؟ ۳

باری تو هزار گنج داری
زین نیم زیان، چه می‌گُریزی؟ ۴

ای کِه شِکَرَت کَران ندارد
بِنْشین به میان، چه می‌گُریزی؟ ۵

چون مَحْرَمِ هر شِکَر، دَهان است
از پیشِ دَهان، چه می‌گُریزی؟ ۶

ایمِن زِ اَمانِ توست عالَم
ای اَمن اَمان چه می‌گُریزی؟ ۷

عالَم همه گُرگِ مَردخوار است
ای دل زِ شَبان، چه می‌گُریزی؟ ۸

خامُش که زبان همه زیان است
تو سویِ زیان چه می‌گُریزی؟ ۹