غزل ۱۵۳۱ - هر که را می نگرم سوخته جان افتاده است

هر که را می نگرم سوخته جان افتاده است
این چه برق است درین لاله ستان افتاده است؟ ۱

نیست ممکن که به خورشید درخشان نرسد
هر که چون قطره شبنم نگران افتاده است ۲

حال ما رهروان آبله پایی داند
که نفس سوخته در ریگ روان افتاده است ۳

از نهانخانه گوهر چه خبر خواهد داشت؟
خس و خاری که ز دریا به کران افتاده است ۴

ای که در کعبه خبر از دل ما می گیری
روزگاری است که در دیر مغان افتاده است ۵

زود باشد سر خود در سر این کار کند
چون قلم هر که به دنبال زبان افتاده است ۶

در سر کوی تو ای انجمن آرای بهار
چهره زرد چو اوراق خزان افتاده است ۷

وسعت دایره مشرب ما می داند
هر که چون نقطه مرکز به میان افتاده است ۸

جود کن کز دهن خالی موری بسیار
رخنه در ملک سلیمان زمان افتاده است ۹

جسم ما بر سر این عمر سبکرو صائب
برگ سبزی است که در آب روان افتاده است ۱۰