این شعر به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند ناپایداری زندگی، پیوند وجودی انسان با عدم، و وابستگیهای دنیوی میپردازد. شاعر از استعارههایی مانند تیغ عدم، رشته جان، و داغ زنجیر برای بیان این مفاهیم استفاده میکند. همچنین، به موضوعاتی مانند شهادت، عشق، و وحدت وجود اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار یا نامفهوم باشد. درک این متن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک و مفاهیم انتزاعی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد امکانپذیر است.
غزل ۱۵۲۵ - رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته است
زود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است ۱
استواری طمع از عمر سبکسیر مدار
کز دو سر، رشته جانها به عدم پیوسته است ۲
چون قلم گر چه جدا گشته مرا بند از بند
شکرلله که دم من به قدم پیوسته است ۳
نسبت آهوی رم کرده و صحرا دارد
گر به ظاهر تن و جان هر دو به هم پیوسته است ۴
بر مدار از قدم تیغ شهادت سر خویش
کاین رگ ابر به دریای کرم پیوسته است ۵
هست با ناوک مژگان تو زور دو کمان
تا دو ابروی بلند تو به هم پیوسته است ۶
آه شیرازه جمعیت اوراق دل است
که صف آرایی لشکر به علم پیوسته است ۷
نشود یک جهان را در و دیوار حجاب
هر کجا هست برهمن به صنم پیوسته است ۸
چون کنم فکر رهایی، که مرا بر پیکر
داغ چون حلقه زنجیر به هم پیوسته است ۹
نیست ممکن که رود چین ز جبینش صائب
هر که چون سکه به دینار و درم پیوسته است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.