این شعر عرفانی از صائب تبریزی، به موضوعاتی مانند عشق، فنا، آزادی، و خویشتنداری میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا، مانند «شوق را شهپر توفیق سبکباری توست» و «خط آزادی کونین، گرفتاری توست»، مفاهیم عمیق عرفانی را بیان میکند. او تأکید میکند که موانع در راه رسیدن به حقیقت، ناشی از نفس انسان و تعلقات اوست.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد.
غزل ۱۵۱۲ - شوق را شهپر توفیق سبکباری توست
راه نزدیک فنا، دور ز خودداری توست ۱
دامن دشت فنا پاکترست از کف دست
سنگ اگر هست درین راه، گرانباری توست ۲
چون پریشان نگذاریم قدم چون سیلاب؟
لغزش ما به تمنای نگهداری توست ۳
چون نگیرد نفس دام تو از کثرت صید؟
خط آزادی کونین، گرفتاری توست ۴
خواب در چشم مده راه به افسانه مرگ
که شب کاکل او زنده ز بیداری توست ۵
چون به خواری کشم ای عشق ز کوی تو قدم؟
عزت روی زمین در قدم خواری توست ۶
چشم بدبین به نی کلک تو صائب مرساد!
خاک، گنجینه گوهر ز گهرباری توست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.