این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق، سلوک معنوی، و رهایی از دغدغههای دنیوی میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی متعالی یاد میکند که انسان را از وابستگیهای مادی رها میسازد و به سمت حقیقت هدایت میکند. همچنین، اشارههایی به مفاهیمی مانند فقر معنوی، صبر، و رسیدن به معرفت دارد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۱۵۱۰ - چشم بیدار چراغی است که در منزل اوست
دل بیتاب سپندی است که در محفل اوست ۱
شکوه از تنگدلی شیوه آگاهان نیست
که فتوحات جهان در گره مشکل اوست ۲
عشق فارغ ز غم و درد گرفتاران نیست
رخنه در سینه هر کس که فتد در دل اوست ۳
کام دنیای سبکرو به خودش می ماند
ماهی ریک روان موجه بیحاصل اوست ۴
عشق بحری است که چون بر سر طوفان آید
دست شستن ز متاع دو جهان ساحل اوست ۵
دست در گردن دلهای پریشان دارد
آن که از تیغ تغافل دو جهان بسمل اوست ۶
سالکان ره تحقیق نشانی دارند
هر که مایل به دو عالم نبود مایل اوست ۷
فرصت نقل مکان نیست برون زین عالم
هر که هر جا فتد از پای، همان منزل اوست ۸
هر غباری که سر از پا نشناسد صائب
می توان یافت که دنباله رو محمل اوست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.