این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به بیان عشق، شور و شیدایی، رنجهای عاشقانه و حالات روحی پیچیده میپردازد. شاعر از ترکیب عناصر طبیعی و احساسی مانند شیرینی سخن، نالههای زنجیر، شمشیر و مینا برای توصیف حالات عاشقانه استفاده میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند.
غزل ۱۴۹۸ - شور شیرین سخنان در به هم آمیختن است
سرمه ناله زنجیر ز هم ریختن است ۱
امتحان کردن شمشیر به این خاک نهاد
جرعه اول مینا به زمین ریختن است ۲
ساختن غالیه آلود سر زلف ترا
مشک را با جگر سوخته آمیختن است ۳
مژه ها را به هم افکنده ز شوخی چشمش
مست را کار همین فتنه برانگیختن است ۴
دل به تار نفس سست مبند از غفلت
که بر هر دم زدن آماده بگسیختن است ۵
بر سر داغ کهن، داغ نهادن صائب
گل ز بسیاری گل بر سر هم ریختن است ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.