این متن شعری است که به مفاهیمی مانند گذرایی عمر، آزادی، ناشناخته ماندن جوهرهی واقعی انسان، و نقد دنیای مادی و ظاهری میپردازد. شاعر از استعارههای مختلف مانند کشتی، طوفان، مرغ قفس، و چوگان استفاده کرده تا احساسات عمیق خود را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۴۸۸ - از گرانخوابی ما عمر سبک جولان است
لنگر کشتی ما بال وپر طوفان است ۱
سادگی بین که همان فکر اقامت داریم
گر چه گوی سر ما در خم نه چوگان است ۲
می برد قامت خم رو به اجل پیران را
این کمانی است که چون تیر سبک جولان است ۳
نیست پروای عدم دلزده هستی را
از قفس مرغ به هر جا که رود بستان است ۴
هیچ کس ز اهل بصیرت دل ما را نشاخت
جوهری را چه گنه، گوهر ما غلطان است ۵
دل سرگشته به کونین نمی آمیزد
گوی آماده زخم از دو سر چوگان است ۶
تو نداری سر آزادی ازین بند گران
ورنه هر موجه این بحر بلا سوهان است ۷
هر که در دایره پرده نشینان سخن
بی طلب پای نهد، سنگ ته دندان است ۸
چون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش
خواب سنگین سبب شوخی آن مژگان است ۹
دل روشن نکند دعوی دانش صائب
عرض جوهر ندهد آینه چون رخشان است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.