این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند رنج، فقر، گذر زمان و بیثباتی زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند آیینه، آتش، نان، آسیاب و پسته برای بیان مفاهیم عمیق استفاده کرده است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به کار رفته نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۱۴۸۶ - زنگ آیینه من صحبت بیدردان است
نفس سوختگان مغز مرا ریحان است ۱
نعل پیران بود از قامت خم در آتش
این کمانی است که چون تیر، سبک جولان است ۲
آفتابی که بود ایمن از آسیب زوال
قرص نانی است که بر سفره درویشان است ۳
آسیایی که ز خود آب بیرون می آرد
زیر گردون سبکسیر همین دندان است ۴
می دهد زود سر سبز ز غفلت بر باد
هر که چون پسته درین بزم لبش خندان است ۵
نیست در قافله گریه ما پیش و پسی
صدف دیده ما پر گهر غلطان است ۶
می رسد زود به خورشید چو شبنم صائب
دیده هر که درین سبز چمن حیران است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.