غزل ۱۴۷۰ - چون به حیرت زدگان است مرا روی سخن

چون به حیرت زدگان است مرا روی سخن
طرف صحبت من صورت دیوار بس است ۱

کاروانی جهد از خواب به یک طبل رحیل
در شبستان جهان یک دل بیدار بس است ۲

نبرد سبحه تزویر به صد راه مرا
کمر وحدت من حلقه زنار بس است ۳

بی نیازست سخنور ز محرک صائب
خامه را ذوق سخن باعث گفتار بس است ۴

می گلرنگ من آن روی چو گلنار بس است
نقل من حرفی ازان لعل شکربار بس است ۵

نیست چون سیل مرا راهنمایی در کار
کشش بحر مرا قافله سالار بس است ۶

پرتو عاریتی نعل در آتش دارد
شمع بالین من از دیده بیدار بس است ۷

قیل و قال است گران بر دل روشن گهران
طوطی آینه ام سبزه زنگار بس است ۸