این متن شعری است که به موضوعات فلسفی و عرفانی مانند تقدیر، عشق، رنج، و طبیعت انسان میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند گردش روزگار، قضا و قدر، زخمهای عشق، و ناپایداری دنیا سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا، عمق احساسات و تفکرات خود را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۴۶۴ - شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست
گوی چوگان قضا در حرکت مجبورست ۱
ساخت هر زخم تو لب تشنه زخم دگرم
آب تیغ تو هم ای کان ملاحت شورست! ۲
خصم بیجا به زبردستی خود می نازد
زودتر پاره کند زه، چو کمان پرزورست ۳
گوهر شوخ، گریبان صدف پاره کند
چرخ اگر تربیت ما نکند معذورست ۴
شوربختی چه کند با دل صد پاره ما؟
زخم ما در جگر تیغ قضا ناسورست ۵
غور کن غور، که چون آینه بی زنگار
زره جوهر ما زیر قبا مستورست ۶
از دم صبح چو اوراق خزان انجم ریخت
همچنان شمع به تاج زر خود مغرورست ۷
بیشتر گشت سیه کاریم از موی سفید
حرص را گرمی هنگامه ازین کافورست ۸
زر میندوز که چون خانه پر از شهد شود
آن زمان وقت جلای وطن زنبورست ۹
حسن را ملک ز بیماری چشم آبادست
عشق را خانه ز ویرانی دل معمورست ۱۰
تابع مطرب تردست بود وجد و سماع
چرخ در گرد بود تا سر ما پرشورست ۱۱
معنی روشن و خورشید، گل یک چمنند
فکر صائب نتوان گفت چرا مشهورست ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.