این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از خطرات راه عشق، نیاز به نگاه عمیق به جهان، گذشتن از لذتهای ظاهری، و تشنگی معنوی سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند خورشید، مرغ حرم، و صدف، مفاهیم بلندپروازی، رنج، و آرزو را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی استعارهها و عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۴۵۶ - در ره عشق که در هر قدمش صد خطرست
دیده آبله را هر مژه از نیشترست ۱
همچو خورشید به یک چشم ببین عالم را
که سرافراز شدن در گرو این نظرست ۲
تشنه باز آمدن از چشمه حیوان سهل است
از قدح با لب مخمور گذشتن هنرست ۳
رحم بر بال وپر خویش کن ای مرغ حرم
نامه حسرت ما خونی صد بال و پرست ۴
چون صدف کاسه دریوزه به نیسان نبریم
جگر تفته ما تشنه آب گهرست ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.