غزل ۲۷۴۱ - ای آن که تو خواب ما ببستی

ای آن که تو خوابِ ما بِبَستی
رَفتیّ و به گوشه‌یی نِشَستی ۱

ای زنده کننده هر دلی را
آخِر به جَفا دِلَم شِکَستی ۲

ای دل چو به دامِ او فُتادی
از بَندِ هزار دامْ رَستی ۳

رَستی زِ خُمارِ هر دو عالَم
تا حَشْر زِ دامِ دوستْ مَستی ۴

با پَرِّ بَلی بُلند می‌پَر
چون مَحْرَمِ گُلْشَنِ اَلَستی ۵

رو بر سَرِ خُمِّ آسْمانْ صاف
تا دُرد بُدی، بُدی به پُستی ۶

دولت همه سویِ نیستی بود
می جویَد اَبْلَهَش زِ هستی ۷

گیرم که جَمالِ دوست دیدی
از چَشمِ وِیْ‌‌اَش نَدیده اَسْتی ۸

ای یوسُفِ عشق رو نِمودی
دستِ دو هزار مَست خَستی ۹

خامُش، که زِ بَحْرْ‌ بی‌نَصیبی
تا بَستهٔ نَقْش‌‌هایِ شَستی ۱۰