این شعر از صائب تبریزی به بیان پوچی و بیثباتی دنیا و امور مادی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر گوناگون مانند میوه، تخم، گل، کدو، حباب و تیر باران حوادث، نشان میدهد که هر چیزی که عشق و معنویت در آن نباشد، پوچ و بیارزش است. او همچنین بر اهمیت عشق و ایستادگی در برابر مشکلات تأکید میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتزاعی و نمادین نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد تا بهدرستی درک شود.
غزل ۱۴۴۲ - میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است
سر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است ۱
هر سری کز می گلرنگ نباشد لبریز
چون کدو در نظر باده پرستان پوچ است ۲
هر حبابی که هوای تو ندارد در مغز
سر برآرد اگر از چشمه حیوان پوچ است ۳
تیر باران حوادث چه کند با عاشق؟
پیش شیران قوی پنجه نیستان پوچ است ۴
هر که سجاده خود بر سر آب اندازد
همچو کف در نظر همت مردان پوچ است ۵
دل خونین نشود با دهن خندان جمع
لاف خونین دلی از پسته خندان پوچ است ۶
هر کجا خامه صائب در گفتار زند
یکقلم زمزمه مرغ خوش الحان پوچ است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.