این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از عناصر طبیعی مانند مهتاب، شمع و چشمه برای بیان احساسات عمیق و روحانی استفاده میکند. شاعر از مهتاب به عنوان نماد روشنایی، پاکی و عشق یاد میکند و آن را با مفاهیمی مانند دل، روح و تجلی الهی پیوند میدهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۴۳۹ - صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است
جام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است ۱
شمع بالین من خسته تب گرم من است
شربت سرد من تشنه جگر مهتاب است ۲
شمع روشن گهران روشنی از هم گیرد
رونق افروز می پاک گهر مهتاب است ۳
این چه رمزست که در خانه دربسته دل
از فروغ رخ او تا به سحر مهتاب است ۴
هر دلی مظهر انوار تجلی نشود
پیش مهر آن که کند سینه سپر مهتاب است ۵
در دل ماست نهان یار و جهان روشن ازوست
ماه جای دگر و جای دگر مهتاب است ۶
چشمه مست من رنگ نمی گرداند
در سرای من اگر سیل، گر مهتاب است ۷
دل صائب نخورد آب ز هر ماه جبین
زنگ آیینه ارباب نظر مهتاب است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.