این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف عشق و تأثیر آن بر روح و روان میپردازد. شاعر از لعل خاموش، چشمه نوش، خواب تلخ، و باده گلرنگ برای بیان احساسات عمیق خود استفاده کرده است. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی مانند فقر و بهشت نیز در شعر دیده میشود.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۴۲۳ - شور در دل فکند لعل خموشی که تراست
خواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست ۱
از لطافت، سخنی چند که در دل داری
می توان خواند ز لبهای خموشی که تراست ۲
خواب را شوخی چشم تو رم آهو کرد
چه کند باده گلرنگ به هوشی که تراست؟ ۳
صرف خمیازه آغوش شود اوقاتش
هر که را چشم فتد بر بر و دوشی که تراست ۴
ای بسا روز عزیزان که سیه خواهد کرد
از خط و زلف، رخ غالیه پوشی که تراست ۵
سبزه تربتش از آب گهر سبز شود
هر که چشم آب دهد از در گوشی که تراست ۶
چه بهشتی است که ایمان به گرو می گیرد
از فقیران، نگه باده فروشی که تراست ۷
طرف دعوی صائب مشو ای بلبل مست
که دو هفته است همین جوش و خروشی که تراست ۸
نیست ممکن که ترا پخته نسازد صائب
چون می تلخ درین میکده جوشی که تراست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.