این شعر عاشقانه و عرفانی، زیباییها و تأثیرات محبوب را با تصاویر طبیعی مانند ابر، سیلاب، برق و مو مقایسه میکند. شاعر از عشق، شور و آشوب درونی خود سخن میگوید و نشانههای آن را در پدیدههای جهان میبیند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۴۱۹ - از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم
در ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست ۱
نبض سیلاب بهارست رگ ابر بهار
عالم آشوبی ازان زلف معنبر پیداست ۲
برق را ابر نسازد ز نظرها پنهان
شوخی حسن بتان از ته چادر پیداست ۳
پیچش مو دهد از آتش سوزنده خبر
سوز مکتوب من از بال کبوتر پیداست ۴
به نمکزار توان پی ز نمکدان بردن
شوری بخت من از دیده اختر پیداست ۵
چشم بد دور ازان سلسله زلف دراز
که ز هر حلقه او عالم دیگر پیداست ۶
از گرانسنگی در دست سبک مغزی من
شورش بحر ز بی تابی لنگر پیداست ۷
این نه خط است که از عارض دلبر پیداست
پیچ و تاب من ازان عارض انور پیداست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.