این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، رنج طلب، ناپایداری دنیا، و تسلیم در برابر تقدیر میپردازد. شاعر از عناصری مانند غبار، آسمان، مرغ، خار، و تیغ برای بیان احساسات عمیق خود استفاده کرده است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۱۳۹۴ - تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت
آسمان آیینه خورشید را در گل گرفت ۱
این قدر تدبیر در تسخیر ما در کار نیست
مرغ نوپرواز ما را می توان غافل گرفت ۲
پر برون آرد به اندک روزگاری چون خدنگ
هر که را درد طلب پیکان صفت در دل گرفت ۳
دست گستاخی ندارد خار صحرای ادب
ورنه مجنون می تواند دامن محمل گرفت ۴
سبحه از ریگ روان سازم که دست طاقتم
سوده شد از بس شمار عقده مشکل گرفت ۵
دست بردارد اگر از چشم بندی شرم عشق
می توان از یک نگه تیغ از کف قاتل گرفت ۶
بی تکلف می تواند لاف خودداری زدن
هر که در وقت خرام او عنان دل گرفت ۷
چون شرر رقص طرب در جانفشانی می کنم
بس که چون صائب ز اوضاع جهانم دل گرفت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.