این متن شعری از صائب تبریزی است که بر بیاعتباری دنیا و وابستگیهای مادی تأکید دارد. شاعر توصیه میکند که نباید به دنیا وابسته شد، از آزادیِ بیقید و شرط مانند سرو لاف زد، یا در دام عشق مجازی افتاد. او همچنین بر اهمیت صفای باطن، دوری از تعلقات، و پرهیز از آسودگیِ ظاهری تأکید میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۱۳۸۹ - در خرابات مغان منزل نمی باید گرفت
چون گرفتی، کین کس در دل نمی باید گرفت ۱
یا نمی باید ز آزادی زدن چون سرو لاف
یا گره از بی بری در دل نمی باید گرفت ۲
سد راه عالم بالاست معشوق مجاز
دامن این سرو پا در گل نمی باید گرفت ۳
تا توان سر پنجه دریا چو طوفان تاب داد
تیغ موج از قبضه ساحل نمی باید گرفت ۴
خونبها بهتر ز حفظ آبروی عشق نیست
در قیامت دامن قاتل نمی باید گرفت ۵
با وجود حسن معنی، خواهش صورت خطاست
پیش لیلی دامن محمل نمی باید گرفت ۶
صاف چون آیینه می باید شدن با خوب و زشت
هیچ چیز از هیچ کس در دل نمی باید گرفت ۷
طالب حق را چو تیری کز کمان بیرون جهد
هیچ جا آرام تا منزل نمی باید گرفت ۸
چشم بد بسیار دارد در کمین آسودگی
چون سپند آرام در محفل نمی باید گرفت ۹
آه افسوس است صائب حاصل موج سراب
دامن دنیایی بی حاصل نمی باید گرفت ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.