این متن شعرگونه بیانگر مفاهیمی مانند صبر، امیدواری در سختیها، آرامش در بیقراری، و ارزش سادگی و صداقت است. همچنین به نقش عشق و شوق در زندگی و تأثیر نام و یاد بزرگان اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳۶۷ - از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت
کز زبان چرب، تشریف شکر بادام یافت ۱
تنگدستی مایه امیدواری شد مرا
بهله با دست تهی تا از میانش کام یافت ۲
بیقراری باعث آرامش دل شد مرا
آنچنان کز جنبش گهواره طفل آرام یافت ۳
شانه را هرگز ز زلف پر شکن روزی نشد
این گشایشها که دل از حلقه های دام یافت ۴
بود تا بر تن سر منصور بی آرام بود
آخر از دار فنا سر منزل آرام یافت ۵
نقش شد در دیده ام ناساز چون موی زیاد
تا عقیق از رهگذار ساده لوحی نام یافت ۶
کامجویان را نگردد روزی از بوس و کنار
شوق عاشق لذتی کز نامه و پیغام یافت ۷
نام شاهان از اثر در دور می باشد مدام
جم بلند آوازگی صائب ز فیض جام یافت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.