این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که به زیباییهای طبیعت و معشوق اشاره دارد و از درد عشق و رنجهای آن سخن میگوید. شاعر از گذر زمان و ناپایداری عمر نیز ابراز تأسف میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و ادبی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳۵۵ - می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت
از تماشای بناگوش بتان نتوان گذشت ۱
یک سر مو بر تنم بی پیچ و تاب عشق نیست
تا کدامین آتشین جولان ازین میدان گذشت ۲
خاکمال خجلت همکار خوردن مشکل است
از غبار خط او یارب چه بر ریحان گذشت ۳
خنده سایل بلاگردان برق آفت است
وای بر کشتی که از وی خوشه چین گریان گذشت ۴
آب می گردد به چشم از مهر و از تاب رخش
اشک نتواند مرا از سایه مژگان گذشت ۵
چشم آخربین به استقبال آفتاب می رود
عمر ما چون نوح در اندیشه طوفان گذشت ۶
اهل معنی را به صورت هست ربط معنوی
چون تواند صائب از نظاره خوبان گذشت؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.