غزل ۲۷۲۹ - با این همه مهر و مهربانی

با این همه مِهْر و مِهْربانی
دل می‌دَهَدَت که خشمْ رانی؟ ۱

وین جُملهٔ شیشه خانه‌ها را
دَرهَم شِکَنی به لَنْ تَرانی؟ ۲

در زَلزَله است دارِ دنیا
کَزْ خانه تو رَخْت می‌کَشانی ۳

نالانِ تو صد هزار رَنْجور
بی‌تو نَزِیَند، هین تو دانی ۴

دنیا چو شب و تو آفتابی
خَلْقان همه صورت و تو جانی ۵

هر چند که غافِل‌اَند از جان
در مَکْسَبه و غَمِ اَمانی ۶

امّا چون جان زِ جا بِجُنبَد
آغاز کنند نوحه خوانی ۷

خورشید چو در کُسوف آید
نی عیش بُوَد، نه شادمانی ۸

تا هست اَزو به یاد نارَند
ای وایْ چو او شود نَهانی ۹

ای رونَقِ رَزم و جانِ بازار
شیرینیِ خانه و دُکانی ۱۰

خاموش که گفت و گو حِجابَند
از بَحْرِ مُعَلَّقِ مَعانی ۱۱