غزل ۲۷۲۷ - گر وسوسه ره دهی به گوشی

گَر وَسوَسه رَهْ دَهی به گوشی
اَفْسُرده شوی بِدان زِ جوشی ۱

آن گرمیِ چَشم را که داری
نیشِ زَهر است و شکلِ نوشی ۲

اَنْبارِ نَعیم را زیانْ چیست
گَر خشم گرفت کورْموشی؟ ۳

آخِر چه زیان اگر بِیُفتَد
یک دو مگس از شِکَرفُروشی ۴

مَر ناقهٔ شیر را چه نُقصان
گَر دیگْ شِکَست شیردوشی؟ ۵

شب بود و زمانه خُفته بودند
در هیچ سَری نَبود هوشی ۶

آن شاه زِ رویِ لُطف بَرداشت
سُرنای و دَرو بِزَد خُروشی ۷

در خونِ خودی، اگر بِمانی
زین پَس زان رو به روی پوشی ۸

ماییم زِ عشقِ شَمسِ تبریز
هم ناطِقِ عشق، هم خَموشی ۹