شاعر در این متن از عشق، مستی، روشنایی درونی و بینیازی از عوامل بیرونی سخن میگوید. او خود را مانند گوهری میداند که از درون میدرخشد و نیازی به ماه و خورشید ندارد. همچنین، از عشق شدید و تأثیر آن بر دلهای سوخته سخن میگوید و به بیاعتنایی به دنیای مادی و حسابوکتاب روز قیامت اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۱۲۷۱ - شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیست
ماهی سرچشمه نورم به آبم کار نیست ۱
خانه دربسته ام چون گوهر از خود روشن است
از تهی چشمی به ماه و آفتابم کار نیست ۲
سرمه شب می کند کار نمک در دیده ام
با خیال یار، چون انجم به خوابم کار نیست ۳
از بیاض ساده لوحی کرده ام روشن سواد
چون قلم از دل سیاهی با کتابم کار نیست ۴
رزق بیدردان ز من خمیازه حسرت بود
شور عشقم، جز به دلهای کبابم کار نیست ۵
می کنم آهسته راهی قطع چون ریگ روان
گر زمین در جنبش آید با شتابم کار نیست ۶
خط پاکی از جنون اینجا به دست آورده ام
یکقلم روز قیامت با حسابم کار نیست ۷
در تماشای بتان صائب دلیر افتاده ام
چون نگاه خیره چشمان با حجابم کار نیست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.