شاعر در این متن به جستجوی حال دل خود میپردازد و از حکیمان و داستانهای مختلف کمک میگیرد. او در نهایت به این نتیجه میرسد که تنها خداوند است که میتواند حال دل را درک کند و آن را به انسان عطا کند. شاعر تأکید میکند که دل را نمیتوان از دیگران یافت، بلکه تنها از طریق درگاه خداوند قابل دستیابی است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۷۲۲ - به کوی دل فرورفتم زمانی
هَمیجُستم زِ حالِ دلْ نشانی ۱
که تا چون است اَحْوالِ دلِ من
که از وِیْ در فَغان دیدم جهانی ۲
زِ گُفتارِ حَکیمانْ بازجُستم
به هر وادیّ و شهری داستانی ۳
همه از دستِ دلْ فریاد کردند
فُتادم زین حَدیث اَنْدَر گُمانی ۴
زِ عقلِ خود سَفَر کردم سویِ دل
نَدیدم هیچ خالی زو مکانی ۵
میانِ عارف و مَعْروفِ این دل
هَمیگَردد بِسانِ تَرجُمانی ۶
خداوندانِ دل دانند دلْ چیست
چه داند قَدْرِ دلْ هر بیرَوانی ۷
زِ دَرگاهِ خدا یابی دل و بَسْ
نَیابی از فُلانیّ و فُلانیّ ۸
نیابی دلْ جُز از جَبّارِ عالَم
شَهیدِ هر نشان و بینشانی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.